Terug naar begin   Terug naar inhoud tekeningen
Naar andere verhalen zonder tekeningen   Naar volgende geillustreerde verhaal
     
Strandschetsen    
Ieder jaar weer verbaas ik me over de hele andere wereld die er onstaat op het strand aan de rand van de zee. Er gelden andere regels, een handdoek is een eigen plek, een windscherm een vrijstaat en een tas wordt niet weggehaald. Op het gebied van kleding gelden helemaal andere regels, beter gezegd misschien: geen regels. <
Mening man draagt zorgeloos de maag boven afgezakte zwembroek en vrouwen showen schaamteloos de buikjes en andere rondingen die ze normaal gesproken onder zoveel mogelijk handigheidjes verstoppen. Sterker nog, ze vertonen eindelijk het zelfbewustzijn dat in het gewone leven ook zouden moeten hebben. Ze rechten hun rug en lopen fier richting zee of richting strandtent: Dit lijf is van hun, zo wordt het lekker bruin en wie doet hen wat?
  trots......
     




Er wordt ook gespeeld op het strand. Kinderen kunnen zich dan ineens weer met bijna niets vermaken. Een bal, een zandauto, en vooral met een schep. Ik zie een meisje verrast en blij lopen met haar handen vol zeeschuim.
Zandkastelen blijven populair en de torens worden bijna net zo enthousiast gevormd met de meest trendy zandemmertjes als met leeggegeten ijsemmertjes van de aldi.
  schuim......
     
Opvallend is, hoe graag de volwassenen meespelen met hun kinderen. Een volwassen vader kan het niet laten om de zandauto van zijn dochter over te nemen, een ander maakt de zandtaarten af, waaraan zijn zoontje begon en een oma organiseert een graafpartij met haar kleinkindergrut, maar blijft zelf het langst enthousiast aan het werk. Pas na verloop van tijd heeft ze in de gaten dat ze nog als enige aan het werk was op het natte zandgedeelte.
Maar ze treurter niet om. Vijf minuten later ziek haar met de meute richting zee rennen.
  zand......
zitter.....   In iedere familie is er meestal een entertainer en een die het liefst met een boek of een zonnebril stilletjes bij de spullen blijft. De echtgenoot van deze oma heeft zich opgeworpen tot bewaker van De Plek. Met opgerolde pijpen en blote voeten vindt hij blijkbaaar dat hij voldoende had toegegeven aan de strandkledingvoorschriften. Een petje completeert het geheel. Zittend in de luwte van het windscherm houdt hij een oogje op de vele tassen, de zwemspullen en het jongste kleinkind in de buggy.
     
Maar voor er kan worden gespeeld, moet er worden ingericht. Ik zie een witharige man in de weer met vijf tassen, een parasol en een koelbox. Op grond van de chagrijnige betwetertrek op zijn gezicht klassifeer ik hem als een ouderwetse opa. Hij organiseert de plek als een militair kampement. De twee jongetjes van een jaar of negen krijgen op de centimeter aangegeven waar ze hun zandkasteel mogen bouwen. Voor zijn leeftijd heeft de man nog een goed figuur en ik heb toch waardering voor deze opa die een trendy kniebroek en een blauw nethemdje aantrekt en er nog goed in uitziet ook, als je de chagrijnige mond even niet meetelt, tenminste. Hij blijft echter een raadsel. Hij draait zich om en ik lees 'Adihash' op zijn blijkbaar iets te snelle shirt. Dan komen de jongetjes, de een spichtig en dun, de andere dikkig en bol, dus in niets op elkaar lijkend, aangerend met hun emmertjes water en vragen:"Papa, komt mama ook vandaag?"


  oma.....


Naast de zitters en de spelers zijn er natuurlijk nog de zonnebaders. Haast met rituele preciese wordt het oosten bepaald en dan worden er hele ritsen maatregelen genomen. De huid wordt ingesmeerd en vooral de dames scannen zorgvuldig de omgeving om te zien of topless geaccepteerd wordt. Naast me liggen meiden van mijn leeftijd. Topless. De tietjes worden zorgvuldig geschikt, de armen langs het lijf gelegd en de zon wordt ongenadig toegelaten. Draaien doen ze haast synchroon, zodat het lijkt of ze samen een standbeeld vormden.
Een windscherm verder ligt een mahoniebruin exemplaar. Geolied en allang gaar. De tietjes zijn in haar geval in de loop van de tijd verworden tot leren zakjes. Zou nou niemand haar durven waarschuwen?
  baders.....



   
nek.....   Het is trouwens gek om te zien, in welke bochten mensen zich bereid zijn te draaien om maar in de zon te kunnen liggen. Voor een stevig bedrag huren ze een ligbed om daar dan betaald een stijve nek op te lopen. Zij liever dan ik.
     

's Avonds vind ik het strand het leukste. De zonsondergang is altijd weer fantastisch om te zien. Alle overgebleven strandstoelen en handdoeken, op het strand of in de strandtenten, worden dan zonder uitzondering richting zee gedraaid en iedereen wacht op de grote voorstelling.
In de groepjes jongeren onstaat een speciaal sfeertje, je kunt zien dat dit het moment is waarop verkeringen kunnen beginnen. Maar ook gezinnen met kleine kinderen en eenzame strandbezoekers zie je onder de bekoring komen van de grote oranje finale. Er daalt een stilte over het strand.
Daarna worden dekens en handdoeken uitgeklopt, tassen volgeladen, parasols, koelboxen en stoelen op de schouders genomen, schoenen in de hand en zo wordt de moeizame tocht naar boven ondernomen.
Wat op het strand achterblijf, zijn de verkeringen in wording..
  loner.....
Terug naar begin   Naar volgende geillustreerde verhaal
Terug naar inhoud tekeningen   Naar andere verhalen zonder tekeningen